• Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Strona główna Aktualności Zbożowy deszcz

Zbożowy deszcz

https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/474430syc_podstrona_01.jpglink
https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/481698syc_podstrona_02.jpglink
https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/898157syc_podstrona_03.jpglink
https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/186885syc_podstrona_04.jpglink
https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/389192syc_podstrona_05.jpglink
https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/283429syc_podstrona_07.jpglink
https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/277944syc_podstrona_08.jpglink
https://www.easytimes.pl/components/com_gk3_photoslide/thumbs_big/241460syc_podstrona_10.jpglink

Syrakuzy to miasto we wschodniej Sycylii nadal słabo znane w Polsce i odwiedzane przeważnie wyłącznie przez wytrawnych turystów – a szkoda, bo historię i urok tego miasta wpisanego m.in. na Światową Listę Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO docenia się na całym świecie. o.

Miasto powstało już w 733 p.n.e. jako antyczna kolonia greckiego plemienia Dorów z Koryntu, a już dwieście lat później rozrosło się od wysepki Ortygi aż po rzekę Anopos, gdzie wybudowano olbrzymi dorycki peripteros (świątynia otoczona pojedynczą kolumnadą) ku czci Zeusa Olimpijskiego. Przez wiele wieków Syrakuzy były uznawane za najbogatsze, najpiękniejsze i najludniejsze miasto wyspy o dwóch portach, które zapewniały mu panowanie nad wschodnią częścią Sycylii. To tam urodzili się m.in. Epicharm i Archimedes, częstymi gośćmi byli Ajschylos i Platon.

Nie o tych wielkich, antycznych Syrakuzach jednak pamiętają jego mieszkańcy co roku 13 grudnia – wtedy pamiętają o równie świetnych czasach średniowiecza, kiedy to w mieście mieszkała Święta Łucja, patronka miasta. Santa Lucia, pochodząca z bogatej i wybitnej rodziny mieszkanka Syrakuz, zginęła śmiercią męczeńską za czasów cesarza Dioklecjana w 304 roku.

Święta już w dzieciństwie, w tajemnicy, złożyła śluby czystości. Jednakże, pozbawiona opieki ojca i obdarzona olbrzymim majątkiem, stała się w dość młodym wieku obiektem westchnień licznych możnowładców. Jej matka, chcąc dobra dla swojego dziecka, zaaranżowała małżeństwo Łucji z chłopcem w podobnym jej wieku i ze stosownego stanu. Kiedy dziewczyna odmówiła małżeństwa, urażony zalotnik zemścił się okrutnie – doniósł władzom, że dziewczyna jest chrześcijanką. Łucję aresztowano i torturowano, jednak dzielna dziewczyna odmówiła porzucenia wiary. Kara, jaką jej wymierzono, miała godzić we wszystkie ideały młodej dziewicy – wyrok nakazywał zamknięcie jej w domu publicznym. 23-letnia dziewczyna postanowiła się oszpecić wydłubując sobie oczy, za co została ścięta.

Różne wersje legendy głoszą, że piękne oczy Łucji zostały jej przywrócone, że wóz zaprzęgnięty w woły, którym miała zostać wywieziona do domu publicznego przymarzł do ziemi, że dziewczyna, mimo tortur, nie umarła dopóki nie uzyskała ostatniego namaszczenia od współwyznawcy.

Niezależnie jednak od przyjmowanego zakończenia – historii dzielnej i pięknej Łucji najlepiej wysłuchać od mieszkańców miasta, którego została patronką. W dniu święta srebrny, czterometrowy posąg Łucji, w którym podobno ukryte są jej relikwie, ustawiany jest na złotej trumnie i niesiony w barwnej procesji z katedry na dawnej wyspie Ortigia (dziś jest to samo serce starówki) aż do kościoła Santa Lucia, który znajduje się na stałym lądzie. W tym właśnie miejscu stoi kolumna, do której dziewica miała być przywiązana podczas tortur. Naoczni świadkowie utrzymują, że posąg za każdym razem blednie zbliżając się do tego miejsca. Tam czeka osiem dni, po czym orszak wyznawców w XVIII-wiecznych strojach prowadzony przez lud niosący wotywne świece, odprowadza ją z powrotem do miejsca spoczynku wśród pięknych pieśni, świateł świec i błysków sztucznych ogni. Przez te osiem dni panuje post, nie jada się chleba, a jedynie warzywa i panellę (rodzaj polenty z mąki ciecierzycy). Ponadto, na pamiątkę cudu, jaki miał mieć miejsce podczas święta patronki w XIII w. (na wiernych miał spaść deszcz zbóż) przygotowuje się też cuccìa (zmiękczone ziarno gotowane z warzywami na wodzie lub mleku).

Festa di Santa Lucia warto zobaczyć – dla niezwykłego klimatu panującego wśród mieszkańców, dla feerii barw, pięknej muzyki, niezwykłych wzruszeń i tajemnicy, jaka spowija nie tylko samą świętą, ale i jej posąg, któremu przypisuje się ludzkie odruchy. To mistyczne i niezwykłe doznanie nie tylko dla osób wierzących, ale również dla tych zafascynowanych ludowymi obyczajami, blaskiem świec i atmosferą średniowiecznej Sycylii.

Podczas pobytu na Sycylii ugości Was hotel Verdura.

Więcej...